Het lukt mij niet om te stoppen met vingeren

Ik zit hier echt heel erg mee. Ik ben nu al een paar maanden gestopt met het kijken van pornografie. Dit gaat goed, ik heb er geen behoefte meer aan. Het enigste waar ik me struggle is het vingeren…

Is het nog steeds zondig om te vingeren/ aftrekken zonder enig gebruik van pornografie of wat voor gedachten dan ook? Alleen het gevoel van klaarkomen waar je naar toe bouwt als het ware??

Elke dag moet ik tegen het gevoel van opgewondenheid vechten en ik weet niet of ik het nog volhou…. Ik wil gewoon trouw blijven aan de wetten van God en niet constant falen! Help!

Anoniem

Ik zit in een afschuwelijke situatie

Hallo,

Ik ben een vrouw van 51 jaar. Op het moment zit ik in een afschuwelijke situatie.

Ik ben 25 jaar lang getrouwd geweest met mijn man. Sinds een aantal jaren is hij meer agressiever, depresiever en gesloten geworden. Hij gaf (en geeft nog steeds) mij en onze kinderen van alles de schuld. Ook schold hij ons regelmatig uit. Dit gaf onze relatie een behoorlijke klap. We sliepen niet meer samen en deden elk ons eigen ding. Namate de jaren verliepen, werd het steeds erger bij ons in huis. Naast de mentale pijn begon hij nu ook met fysieke mishandeling naar mij. Onze kinderen waren constante angstig en het was elke dag op eieren lopen. Afgelopen jaar ging het echt mis. Hij en mijn zoon hadden een ernstig eenzijdig auto ongeluk. Godszijdank zijn ze er beide goed vanaf gekomen maar het komt erop neer dat hij een suicidale poging had ondernomen (heeft hij ook meerdere keren vertelt). Na hun revalidatietraject kwamen ze weer thuis en begonnen de problemen die voorheen waren weer op te komen maar dan in nog ergere vormen.

Uiteindelijk – uit angst voor de veiligheid, ben ik naar de politie gestapt en heb ik aangifte heb gedaan voor mishandeling. Ook heb ze vermeld dat hij had aangeven dat het auto ongeluk een- volgens hem gezegde- sucidale poging was. Deze aangifte werd zeer hoog opgenomen en mijn kinderen en ik werden verplaats naar een Blijf van Mijn Lijfhuis en later nog naar een opvang. Hij werd opgepakt en zit nu sinds november vast voor ‘ Een poging tot Doodslag’. Zelf ontkent hij elk detail van mijn aangifte en de verklaringen van onze kinderen.

Mijn kinderen en ik zitten nu sinds december weer gewoon thuis. Hij begaat nu een gedwongen onderzoek in het PCB in Utrecht. Daarna komt een uitspraak van de rechter en mag hij waarschijnlijk weer naar huis.

Ik zit echt -maar dan ook echt-  in de shit. Ik weet dan ook niet meer hoe het verder moet met mij maar vooral mijn kinderen. We krijgen maar geen nieuwe woning toegewezen(willen graag verhuizen naar een nieuwe provincie) en ons oude huis waar een hypotheek opstaat bevat ook nog een schuld van €20.000. Mocht ik een huis krijgen neem ik deze schuld voor een deel ook mee en zitten we uiteindelijk een schuldtraject. Daarnaast verdien ik maar €1000 per maand en kan ik eigenlijk de hypotheek + andere kosten niet meer opbrengen.

Ik heb naast de aangifte ook een advocaat in de hand genomen om een scheiding op te starten. Ook daar wilt hij niet aan meewerken. Ook verkondigd hij via de telefoon of brieven aan al onze kennissen, vrienden, familieleden dat het MIJN schuld is van dit alles en ik nooit stappen had moeten ondernemen. Hij was altijd al iemand die geen geduld had, snel geirriteerd, zegt wat hij denkt. Maar het verschil van toen was dat hij, zijn excuses kon aanbieden en nog liefdevol met ons om kon gaan.

Ik zit er zo doorheen. Wij zijn beide met het geloof opgegroeid, bidden met elkaar, gingen met z’n alle zondags naar de kerk en nu dit. Maar wat mij echt sloopt is het feit dat mijn kinderen hier ook erg aan lijden. De oudste is nu begonnen met haar eind- examens, maar ze weet nu al dat ze gaat zakken. De jongsten sluiten hunzelf op na school op hun kamer en geven ook deels mij de schuld van dit hele gebeuren (als we ruzie hebben of ik ze niet kan geven wat ze willen)

Het geloof is voor ons zo belangrijk en houden ons vast in Gods liefde en hoop. Maar ik moet ook bekennen dat het me echt overvalt allemaal en ik ook gewoon niet meer weet waar en welke stappen ik moet gaan ondernemen.

Mijn vraag aan jullie
– neem ons mee in jullie gebed/ vasten.
– is het een goede stap geweest om te gaan ‘klikken’? Wat had ik anders kunnen doen?
– bid aub ook voor mijn man
– hebben jullie suggesties voor het krijgen van een nieuwe huurwoning? (Het liefst in de provincie Overijssel)
– de maatschappelijke hulpverleners bij deze kwestie lopen ook vast, door het stilstaan van de scheidingsprocedure en dus de woning die maar nooit lijkt te komen. Heeft iemand hier ook tips voor?
– is scheiden de juiste optie voor ons als stel? Ik voel geen liefde meer voor hem, maar ik haat hem niet. Als ik bij hem blijf ben ik ook bang voor wat hij alsnog zou kunnen doen (mishandeling, misschien doodslag…)
– heeft iemand ervaring met een schuldtraject?
– heb ik dit alles wel goed aangepakt? Heb ik niet naar Gods wil geluisterd?

Gr.
Anoniem

Spreekt God door een Bijbeltekst tot mij?

Wat wil God ermee zeggen als ik drie keer in dezelfde week de gelijkenis van de zaaier te horen krijg? Eerst op school hebben we het er meerdere malen over gehad. Tijdens godsdienst en toen lazen we het gedeelte thuis ook nog na het eten. Vandaag (zondag) kreeg ik het weer te horen in de kerk. Zou God hiermee een reden hebben?